Тавре ба ҳамагон маълум аст, ҳамасола рўзи 23 феврал, яъне рӯзи таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи кишвари азизамонро дар саросари кишвар бо як шукуҳи хосса ҷашн мегирем. Ин рӯз рамзи шуҷоат, далерӣ, мардонагӣ ва ҳисси баланди ватандӯстӣ мебошад. Бояд қайд намоям, ки Тоҷикистони соҳибистиқлолу љавони мо пас аз пош хурдани давлати бузурги шӯравӣ дар заминаи холӣ бо талошу кӯшишҳои бевоситаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ–Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Артиши миллии худро таъсис додааст ва аввалин паради ҳарбӣ 23–юми феврали соли 1993 дар ҷумҳурии тозаистиқлоли мо гузаронида шудааст.
Ҳифзи Ватан қарзи муқаддаси ҳар як шаҳрванд аст. Ватан барои мо на танҳо як сарзамин, балки макони муқаддас, хонаи умеду орзуҳо ва ояндаи дурахшон мебошад. Аз замонҳои қадим фарзандони содиқи миллат барои ҳимояи марзу буми худ ҷоннисорӣ кардаанд ва имрӯз низ сарбозону афсарони Қувваҳои Мусаллаҳ бо садоқат ва бо дарки масъулият хизмати худро иҷро мекунанд. 23 феврал рӯзест, ки мо бо эҳтироми хос ба ҳамаи онҳое, ки дар сафи Артиши миллӣ хизмат мекунанд ё кардаанд, изҳори сипос менамоем. Онҳо ҳомиёни сулҳу оромӣ, амният ва истиқлолияти кишвар мебошанд. Ҷавонони имрӯз – муҳофизони фардои Ватананд. Аз ин рӯ, ҳар яки мо бояд ҳисси масъулият, ватандӯстӣ, садоқат ва омодагӣ ба ҳифзи кишварро дар дили ҳар як ҷавони кишвар парвариш намоем. Зеро танҳо бо иттиҳод, ваҳдат ва муҳаббат ба Ватан метавонем давлати ободу пешрафтаи худро ба сӯи ояндаи дурахшон равона созем.
23 – юми феврали соли ҷорӣ аз таъсисёбии Артиши миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон 33 сол пур мешавад. Дар солҳои аввали таъсисёбӣ вазъият дар ин самт ниҳоят душвор буд. Дар қисмҳои ҳарбӣ шароит он қадар хуб ба чашм намерасид. Хушбахтона, имрӯз Артиши миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳама мушкилиҳоро паси сар намуда, ба сӯйи қуллаҳои баланд ҳаракат карда истодааст. Дар тӯли 33- соли фаъолият сохторҳои гуногуни ҳарбӣ ба бисёр дастовардҳои назаррас ноил гадидаанд, ки онро дар чанд ҷумла дарҷ кардан ғайриимкон аст. Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ин самт назари махсус зоҳир намуда, рушди Қувваҳои Мусаллаҳро пояи асосии давлатдорӣ меҳисобад.
Ватан ноёбтарин сарват ва беҳтарин неъматест, ки Худованд барои мо ато кардааст. Ватан модар аст. Ин ду мафҳум барои шахси бонангу номус азиз ва муқаддас аст.
Гузаштагони мо тавонистаанд бо сеҳри қалами худ ватандӯстию ватанхоҳиро иброз намоянд. Шоири ватандӯсти адабиёти мо Ҳабиб Юсуфӣ умри худро то дами марг баҳри хизмат ба Ватан сипарӣ намуд ва бо ашъори ватандӯстонаи хеш маҳбуби ҳамагон гаштааст. Чуноне шоир гуфтааст:
Қалам ба даст бигирам, ки шеър бинвисам,
Забони ман зи ҳама пештар Ватан гӯяд.
Ҳадаф аз иншои чунин мисраъҳо дар дили ҷавонон бедор намудани ҳисси ватандӯстӣ мебошад. Аз ин рӯ, мо вазифадорем, ки фарзандон ва насли ояндаро дар рӯҳияи ватандӯстию ватанхоҳӣ, ҷавонмардию далерӣ, одобу ахлоқ ва маърифатнокӣ тарбия намуда, онҳоро аз фиребу найранги душманони хунхор муҳофизат намоем.
Хизмат дар сафи Артиши миллӣ ва ҳифзи марзу буми Ватан вазифаи муқаддаси шаҳрванди Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад. Ҳифзи Ватан уҳдадорӣ ва вазифаи аввалиндараҷаи ҳар як шаҳрванд аст. Тибқи моддаи 43 – юми Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон “Ҳифзи Ватан, ҳимояи манфиати давлат, таҳкими истиқлолият, амният ва иқтидори мудофиавии он вазифаи муқаддаси шаҳрванд аст. Тартиби хизмати ҳарбиро қонун муайян мекунад”.
Ҳифзи Ватан яке аз вазифаҳои муқаддаси ҳар як инсон ва тоҷику тоҷикистонӣ мебошад. Аҷдодони мо ин ҳуввияти миллиро ҳамеша дар худ тарғибу таблиғ менамуданд ва барои озодӣ ва ҳифзи истиқлолияти давлати хеш ҷони худро дареғ надоштаанд. Ҷавонмардию ҳимояи Ватан аз ниёгон ба мо мерос буда, муқаддас будани Ватанро аҷдодони мо аз хурдсолӣ ба мо омӯзонидаанд ва мо низ бояд ин анъанаро идома дода, дар роҳи тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи ватандӯстиву ватанпарастӣ ҳамеша талош намоем.
Диловар ОДИЛОВ,
сардори Кафедраи ҳарбии Донишгоҳи техникии
Тоҷикистон ба номи академик Муҳаммад Осимӣ,
полковник
