Дар Мактаби бачагонаи санъат ба номи Одина Ҳошими шаҳри Душанбе, ба муносибати “Рӯзи даъватшаванда”, чорабинии бошукӯҳу тантанавӣ баргузор гардид. Чорабинии мазкур бо ҳадафи баланд бардоштани ҳисси ватандӯстӣ ва худшиносии миллӣ, арҷгузорӣ ба хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ ва тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи садоқат ба Ватан доир карда шуд.
Маросими тантанавӣ бо даровардани Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва садо додани Суруди миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон зери навои оркестри ҳарбӣ-нафасӣ оғоз гардид.
Дар чорабинӣ масъулини Вазорати мудофиаи кишвар, намояндагони мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатӣ, комиссарони ҳарбии шаҳру ноҳияҳои тобеи ҷумҳурӣ, даъватшавандагон ва волидайни онҳо, инчунин дигар меҳмонону шахсони расмӣ иштирок доштанд.
Зимни чорабинӣ сардори Ситоди генералии Қувваҳои Мусаллаҳ-муовини якуми вазири мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон генерал-лейтенант Саидзода Бобоҷон ва дигар меҳмонони расмӣ суханронӣ намуда, даъватшавандагонро ба хизмати содиқона, иҷрои софдилонаи вазифаи шаҳрвандӣ, ҳифзи марзу буми кишвар, риояи қатъии интизоми ҳарбӣ ва эҳтиром ба муқаддасоти миллӣ ҳидоят намуданд.
Дар ҷараёни суханрониҳо таъкид гардид, ки хизмати ҳарбӣ танҳо иҷрои вазифаи шаҳрвандӣ набуда, балки мактаби бузурги мардонагӣ, масъулиятшиносӣ, садоқат, ҷасорат ва ватандӯстӣ мебошад. Ҷавоне, ки бо эҳсоси баланди масъулият ва ифтихор аз Ватан ба хизмати ҳарбӣ меравад, дар баробари иҷрои вазифаи шаҳрвандии худ, барои обутоби ирода, таҳкими рӯҳияи қавӣ ва ташаккули хислатҳои неки инсонӣ низ қадам мегузорад.
Ватан аз ҳар як фарзанди худ садоқат, масъулият ва ҳисси баланди худшиносиро талаб мекунад. Ҷавони ватандӯст бояд на танҳо қувваи бозу, балки иродаи қавӣ, рӯҳи устувор, ҷаҳонбинии солим ва муҳаббати беандоза ба Ватан дошта бошад. Маҳз чунин ҷавонон метавонанд дар ҳифзи дастовардҳои даврони соҳибистиқлолӣ ва таҳкими пояҳои давлатдории миллӣ саҳми арзандаи худро гузоранд.
Яке аз лаҳзаҳои таъсирбахши чорабинӣ баромади модар ва даъватшаванда буд. Дар суханони модар меҳри беандоза ба фарзанд, муҳаббат ба Ватан, ифтихор аз ҷавонони ба хизмати ҳарбӣ сафарбаршаванда ва дуои нек барои саломативу сарбаландии фарзанд таҷассум ёфт.
Дар навбати худ, даъватшаванда омодагии худро барои иҷрои вазифаи муқаддаси шаҳрвандӣ ва хизмати содиқона ба Ватан баён намуда, таъкид кард, ки бо ҳисси баланди масъулият ва ифтихор аз давлату миллат ба хизмати ҳарбӣ қадам мегузорад.
“Рӯзи даъватшаванда” пеш аз ҳама рӯзи масъулият, ифтихор ва оғози марҳилаи нави зиндагии ҷавонон мебошад. Барои ҳар як даъватшаванда ин рӯз оғози роҳи нав, роҳи обутоби ҷисмонӣ ва маънавӣ, такмили дониш ва малакаҳои ҳарбӣ, таҳкими ирода ва омӯхтани сабақҳои муҳими зиндагӣ ба ҳисоб меравад.
Ҷавонони имрӯза бояд бо дарки баланди масъулияти шаҳрвандӣ, бо эҳсоси ифтихор аз давлату миллат ва бо рӯҳияи устувори ватандӯстӣ ба хизмати Ватан равона шаванд. Зеро ояндаи ҳар як давлат ба неруи созанда, маърифати баланд ва мавқеи фаъоли ҷавонони он вобаста мебошад.
Ватанро дӯст доштан танҳо бо сухан ифода намешавад. Муҳаббат ба Ватан пеш аз ҳама дар амал, масъулият, садоқат ва омодагӣ барои ҳифзи он таҷассум меёбад. Хизмат ба Ватан бошад, яке аз волотарин ифодаҳои садоқат ба миллат, давлат ва мардуми кишвар ба шумор меравад.
Сипас, барои иштирокчиёни чорабинӣ намоиши дефиле, ҳаракатҳои мавзун ва намунавии низомӣ баргузор гардид. Ҳаракатҳои дақиқ, ҳамоҳанг ва муназзами иштирокчиёни намоиш аз сатҳи баланди интизом, омодагии ҷисмонӣ ва рӯҳияи устувори хизматчиёни ҳарбӣ дарак медоданд.
Намоиши низомӣ ба чорабинӣ ҳусни хос бахшида, барои ҷавонони даъватшаванда намунаи равшани интизом, ҳамбастагӣ, масъулият ва омодагии ҳарбӣ гардид. Ҳар як ҳаракати ҳамоҳанг дар ин намоиш ифодагари иродаи қавӣ ва омодагӣ ба иҷрои вазифаи муқаддаси ҳифзи Ватан буд.
Дар фарҷоми чорабинӣ барои меҳмонон, даъватшавандагон ва волидайни онҳо барномаи рангини фарҳангиву консертӣ бо иштироки аҳли ҳунар пешкаш гардид. Сурудҳои ватандӯстона, барномаҳои фарҳангӣ ва ҳунарнамоии аҳли санъат ба чорабинӣ рӯҳияи идона бахшида, фазои тантанавиро боз ҳам гармтару хотирмонтар намуд.
Маврид ба зикри хос таст, ки баргузории чунин чорабиниҳо барои таҳкими ҳисси ватандӯстӣ дар ҷомеа, махсусан миёни ҷавонон, аҳамияти муҳим дорад. Зеро насли ҷавон неруи созанда ва ояндаи давлат буда, маҳз онҳо бояд арзишҳои миллӣ, сулҳу субот ва дастовардҳои даврони соҳибистиқлолиро ҳамчун неъмати муқаддас ҳифз намоянд. 
