Дар сафҳаҳои таърихи ҳар миллат, Ватан ҳамчун макони муқаддас, рамзи ҳастии миллӣ ва гавҳари бебаҳо ҷилвагар аст. Дар қалби ҳар як фарди бонангу номус, садои ватанпарастӣ ҳамчун оҳанги ҷовидонӣ садо медиҳад, ки ӯро ба сӯи ободии диёр ҳидоят мекунад. Хизмат ба Ватан, ба маънои амиқи калима, на танҳо як қарзи шаҳрвандӣ, балки ифтихори беназирест, ки насиби ҳар як ҷавонмарди боғайрат мегардад. Аз ҷумла, хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ муҳимтарин шакли ин ифтихор буда, мактаби мардонагӣ, садоқат ва иродаи қавӣ ба ҳисоб меравад.
Имрӯз, дар замоне ки ҷаҳонишавӣ ва фарҳангҳои бегона ба арзишҳои миллии мо таҳдид мекунанд, масъалаи хизмат ба Ватан аҳамияти дучанд пайдо мекунад. Хусусан, хизмат дар артиш ҳамчун василаи ҳимояи манфиатҳои миллӣ, нигоҳдории субот ва таъмини амнияти ҷомеа нақши беназир дорад. Ҷавононе, ки ихтиёрӣ ё бо даъват ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳ шомил мегарданд, барои ҳимояи Ватан, сулҳу амният ва истиқлолияти давлат омода мегарданд ва ҳамин раванд онҳоро дар мактаби ҳаёт устувортар мегардонад.
Ин мақола, ки бо мақсади таҳлили амиқи ин мавзӯъ ба риштаи таҳрир кашида шудааст, талош меварзад то ҷойгоҳи хизмат ба Ватан, хусусан хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳро дар рушди кишвар ва таҳкими якпорчагии миллӣ равшан созад.
Ҳадафи мо баррасии роҳҳои гуногуни ифодаи ватанпарастӣ, таҳлили нақши он дар таъмини субот, пешрафт ва шукуфоии давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон, ҷаволби ҷавонон ба хизмати ҳарбӣ мебошад.
Мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки таҳдидҳои гуногун, аз қабили экстремизм, терроризм ва ҷудоихоҳӣ, ба сулҳу суботи минтақа ва ҷаҳон хатар эҷод мекунанд. Аз ин рӯ, тарбияи насли ҷавони ватандӯст, ки қодир ба ҳимояи марзу буми Ватан ва арзишҳои миллии худ бошад, вазифаи муқаддаси ҳар яки мост. Хизмат дар артиш — ин роҳест, ки ҷавонро ба ҷавонмард табдил медиҳад, ба ӯ ифтихор ва масъулияти баланди шаҳрвандӣ мебахшад.
Мо бояд дарк намоем, ки хизмат ба Ватан танҳо дар иҷрои вазифаи ҳарбӣ маҳдуд намешавад. Ҳар як ҷавон, новобаста аз касбу ҳунар, метавонад бо заҳмати софдилона, илму дониш ва эҷодиёти худ дар ободии Ватан саҳмгузор бошад. Аммо дар баробари дигар шаклҳои хизмат, хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ ҳамчун таҷассуми олии садоқат ба Ватан ва омодагӣ ба фидокорӣ дорои аҳамияти махсус мебошад.
Барои таҳкими ваҳдати миллӣ, ҳифзи арзишҳои фарҳангӣ ва таъмини зиндагии шоиста барои насли оянда, мо бояд ин масъаларо дар сатҳи олӣ баррасӣ намуда, барои татбиқи амалии он чораҳои мушаххас андешем. Таваҷҷуҳ ба тарбияи ватандӯстии ҷавонон, шиносоии онҳо бо таърихи пурифтихори миллат, инчунин ҳавасмандгардонӣ ба хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ, омили муҳими таҳкими пояҳои давлатдории муосир мебошад.
Зеро танҳо бо ҳамин роҳ мо метавонем ояндаи дурахшони Ватани азизамонро таъмин созем. Хизмат ба Ватан имрӯз на танҳо ҳимояи марзу бум ва таъмини амнияти миллӣ, балки саҳмгузорӣ дар рушди иқтисодӣ, пешрафти илму фарҳанг ва таҳкими ваҳдати миллӣ мебошад. Ин мафҳум дар сиёсати давлатӣ нақши калидӣ бозида, ба тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи ватанпарастӣ, эҳтиром ба таърих ва арзишҳои миллӣ равона карда шудааст.
Дар шароити кунунӣ, хизмат ба Ватан ва махсусан хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ, нишони баланди масъулият, мардонагӣ ва муҳаббати беандоза ба диёри аҷдодӣ мебошад.
Яке аз самтҳои муҳими фаъолияти давлату ҳукумат дар солҳои охир, ки таҳти раҳнамоии Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон амалӣ мегардад, ин таҳкими иқтидори мудофиавии кишвар ва беҳтар гардонидани шароити хизмат дар Қувваҳои Мусаллаҳ мебошад. Пешвои миллат пайваста таъкид менамоянд, ки барои ҳимояи соҳибистиқлолии давлатӣ ва таъмини амнияти миллӣ бояд артиш дорои заминаи муосири моддию техникӣ ва низоми мукаммали тайёрии касбӣ бошад.
Бо дастгириҳои бевоситаи Пешвои миллат, дар солҳои охир даҳҳо қисми низомӣ бо биноҳои наву муосир, хобгоҳҳои барҳаво, ошхонаҳои замонавӣ, синфхонаҳои фаннӣ ва иншооти машқу тамрин таъмин гардидаанд. Артиш имрӯз дорои техникаи ҳарбии навтарин, лавозимоти муосири муҳорибавӣ ва имкониятҳои таълимии баланд гардидааст.
Ин ҳама шароитҳо ба сатҳи омодагии ҷангии сарбозону афсарони мо таъсири мусбати бевосита мерасонад.
Илова бар ин, Пешвои миллат пайваста ба масъалаи иҷтимоии хизматчиёни ҳарбӣ таваҷҷуҳи хосса зоҳир менамоянд.
Пешбинӣ шудани манзили зист барои афсарон, таъмини маоши муносиб, имтиёзҳои иҷтимоӣ ва дастгирии оилавии хизматчиён аз ҷумлаи тадбирҳое мебошанд, ки мавқеи хизмат дар Қувваҳои Мусаллаҳро дар ҷомеа баланд мебардоранд. Ин чораҳо боис шудаанд, ки ҷавонон ба хизмат дар артиш бо эҳсоси ифтихор ва масъулияти баланд муносибат кунанд.
Ҳамаи ин тадбирҳо шаҳодат медиҳанд, ки зери роҳбарии хирадмандонаи Пешвои миллат Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон ба як сохтори касбӣ, муташаккил ва боэътимод табдил ёфтааст. Имрӯз неруҳои мусаллаҳи кишвар дар ҳалли ҳар гуна вазифаҳои стратегӣ ва амниятӣ қодир буда, ҳамчун сипари боэътимоди давлат ва мардуми Тоҷикистон хизмат мекунанд.
Ҷавонон, ҳамчун ояндасозони миллат ва нерӯи пешбарандаи ҷомеа, дар ҳифзи истиқлолият ва амнияти Ватан нақши калидӣ ва бебаҳо доранд. Хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ барои ҷавонон на танҳо як вазифаи шаҳрвандӣ, балки имконияти олӣ барои нишон додани ватандӯстӣ, мардонагӣ ва садоқат ба халқу Ватан мебошад.
Дар шароити муосир, ки таҳдидҳои гуногун ба амнияти миллӣ вуҷуд доранд, ҷавонон ҳамчун ҳимоятгарони сарҳадот ва кафилони амнияти давлатӣ баромад мекунанд. Онҳо бо ҷасорату шуҷоат дар ҳимояи манфиатҳои миллӣ, ҳифзи сулҳу субот ва таъмини амнияти шаҳрвандон саҳм мегузоранд. Хизмат дар артиш барои ҷавонон имконият фароҳам меорад, ки малакаҳои низомиро омӯзанд, ҷиҳати ҳимояи Ватан омода шаванд ва дар ҳалли масъалаҳои мураккаби ҳарбӣ таҷриба андӯзанд.
Иштироки ҷавонон дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ ба рушди шахсии онҳо низ мусоидат мекунад. Онҳо дар артиш хислатҳои ба монанди интизом, масъулиятшиносӣ, таҳаммулпазирӣ ва қобилияти кор кардан дар якҷоягиро ташаккул медиҳанд. Ин хислатҳо на танҳо барои хизмати ҳарбӣ, балки барои муваффақият дар зиндагии шахсӣ ва касбӣ муҳиманд.
Ҷавонон дар артиш инчунин бо арзишҳои миллӣ, таърихи пурифтихори Ватан ва фарҳанги миллии худ шинос мешаванд. Ин барои ташаккули шаҳрвандони ватандӯст ва бошууру масъулиятшинос муҳим аст. Тавассути иштирок дар чорабиниҳои фарҳангӣ, омӯзиши забон ва ҳифзи анъанаҳои миллӣ, ҷавонон дар ҳифзи мероси фарҳангии Ватан саҳм мегузоранд.
Дар хотима, нақши ҷавонон дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ дар ҳифзи истиқлолияти Ватан бениҳоят муҳим аст.
Ҷавонон ҳамчун ҳимоятгарони сарҳадот, ҳимоягарони халқ ва кафилони амнияти миллӣ саҳми арзанда мегузоранд. Хизмат дар артиш барои ҷавонон на танҳо қарзи шаҳрвандӣ, балки имконияти бебаҳо барои рушди шахсӣ, касбӣ ва ташаккули шаҳрвандони ватандӯст мебошад.
Дар шароити кунунии рушди ҷомеа ва таҳкими давлатдории миллӣ, шоҳиди он ҳастем, ки ҳисси баланди ватандӯстӣ миёни ҷавонон торафт густариш меёбад. Ин падида дар шакли хеле мусбат ихтиёран бо руҳияи болида ва ифтихори ватандорӣ пайвастани ҷавонон ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳ — ҷилвагар мешавад. Ҷавонони бо нангу номус бо иродаи қавӣ ва ифтихори миллӣ хизмати ҳарбиро ҳамчун қарзи виҷдонӣ қабул намуда, ба ҳифзи Ватан омода мебошанд.
Хизмати бошарафона дар артиш имрӯз нишонаи ватандӯстӣ ва садоқати беғараз ба миллату давлат дониста мешавад. Ҷавонон бо дарки масъулияти баланди шаҳрвандӣ ва ҳисси арҷгузорӣ ба сулҳу суботи кишвар, бо хоҳиши худ ба сафи нерӯҳои мусаллаҳ мепайванданд. Ин раванд натанҳо аз бедории маънавии онҳо дарак медиҳад, балки самараи сиёсати дурусти тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстӣ ва худшиносии миллӣ мебошад.
Давлату ҳукумат барои афзоиши ҷалби ҷавонон ба хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ шароити мусоид фароҳам овардаанд. Аз ҷумла, беҳтар гардидани шароити хизмати ҳарбӣ, таъмини иҷтимоии хизматчиён ва додани имтиёзҳо барои онҳое, ки вазифаи муқаддасро иҷро менамоянд, боиси болоравии нуфуз ва мақоми артиш дар ҷомеа гардидааст. Ин омилҳо ташаббуси ихтиёрии ҷавононро ба хизмат боз ҳам афзоиш медиҳанд.
Илова бар ин, таблиғоти мусбати хизмат дар артиш тавассути расонаҳо, мулоқот бо афсарони собиқадор, ташкили чорабиниҳои тарбиявӣ дар муассисаҳои таълимӣ ва иштироки собиқ хизматчиён дар корҳои ватандӯстона, ҳисси масъулият ва иродаи ҷавононро тақвият мебахшад. Ҷавонон хизмати ҳарбиро ҳамчун як марҳилаи муфиди ҳаётӣ ва зинаи ташаккули шахсияти худ арзёбӣ мекунанд.
Дар ҷомеаи имрӯзӣ хизмат дар артиш на танҳо амалест барои ҳимояи Ватан, балки мактаби воқеии мардонагӣ, шуҷоат ва устуворӣ низ мебошад. Ҷавонон дар ин мактаб на танҳо малакаҳои ҳарбӣ, балки интизом, масъулиятшиносӣ ва ватандӯстиро аз худ мекунанд. Онҳо мефаҳманд, ки амнияти кишвар аз ҳар яки онҳо вобаста аст.
Маҳз ҳамин бедории ватандӯстӣ ва эҳсоси баланди масъулият дар миёни ҷавонон аст, ки имрӯз сафи Қувваҳои Мусаллаҳи кишварро бо нерӯи тоза ва рӯҳи баланди миллӣ ғанӣ месозад. Ҷавонони ихтиёрӣ ҳамчун намунаи ибрат барои дигарон баромад мекунанд ва саҳми онҳо дар таҳкими пояҳои истиқлолият ва суботи давлатӣ арзишманд мебошад.
Дар охир бояд таъкид намуд, ки хизмат ба Ватан, бахусус дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ, барои ҳар як ҷавонмард на танҳо як қарзи шаҳрвандӣ, балки шарафу ифтихор ва рисолати муқаддас мебошад. Ватанпарварӣ, садоқат ба арзишҳои миллӣ ва омодагӣ ба ҳимояи марзу буми кишвар бояд дар дили ҳар як ҷавони соҳибмаърифат ҷой дошта бошад.
Хушбахтона, имрӯз шоҳиди он ҳастем, ки ҷавонони боғайрат ва худшиноси вилояти Суғд бо ихтиёри комил ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳ мепайванданд ва даъвати баҳории ҷавонон ба сафи Қувваҳои Мусааллаҳ дар вилояти Суғд пеш аз муҳлат иҷро гардид. Ин падида гувоҳи равшани бедории ватандӯстӣ ва тарбияи дурусти насли ҷавон мебошад, ки бо рӯҳияи баланди миллӣ ва ифтихор аз хештан ба воя мерасанд.
Дар ин раванд нақши Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон беназир аст. Бо сиёсати хирадмандона ва пуштибонии доимӣ, роҳбарияти олии кишвар ба рушди низоми мудофиавии давлат, таҳкими иқтидори Қувваҳои Мусаллаҳ ва беҳтар намудани шароити моддиву техникии артиш таваҷҷуҳи хоса зоҳир менамоянд. Маҳз бо ташаббус ва талошҳои пайвастаи Пешвои миллат Артиши миллии Тоҷикистон ба як сохтори тавоно, касбӣ ва боэътимод табдил ёфтааст, ки қодир аст амнияти кишварро дар ҳама ҳолатҳо таъмин намояд.
Ҳамзамон, дастгирии иҷтимоии хизматчиёни ҳарбӣ, афзоиши имтиёзҳо барои сарбозон ва пайваста вусъат ёфтани корҳои тарбиявию маънавӣ миёни ҷавонон далели равшани он аст, ки Пешвои миллат тарбияи ватандӯстии ҷавононро дар меҳвари сиёсати давлатӣ қарор додаанд. Ин аст, ки имрӯз хизмати ҳарбӣ барои аксари ҷавонон на танҳо як марҳила, балки мактаби мардонагӣ ва ифтихори ватандорӣ шудааст.
Мо бояд минбаъд низ ба тарбияи ватанпарастии ҷавонон таваҷҷуҳи хосса зоҳир намуда, онҳоро дар рӯҳияи садоқат ба Ватан, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва омодагӣ ба хизмат ба Ватан тарбия намоем. Зеро танҳо бо ҳамин роҳ мо метавонем субот ва амнияти Ватани азизамонро таъмин намуда, барои рушди минбаъдаи он заминаи мусоид фароҳам оварем.
Наврӯз ТОҲИРЗОДА,
прокурори ҳарбии гарнизони Суғд,
генерал-майори адлия
