Хизмат дар сафи Артиши миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои ҳар як ҷавони бонангу номус на танҳо мояи ифтихор, шараф ва ҷавонмардист, балки нишонаи масъулият ва сатҳи баланди тарбияи ватандӯстӣ мебошад. Артиш мактаби матонат, мардонагӣ ва садоқат ба Ватан аст. Ҳар ҷавоне, ки бо ҳисси баланди ватандӯстӣ ба хизмати ҳарбӣ меравад, дар асл ба роҳи камолоти шахсӣ ва маънавӣ қадам мегузорад. Зеро маҳз дар муҳити артиш инсон дарк мекунад, ки озодӣ ва истиқлолият неъмати оддӣ набуда, арзише аст, ки бо садоқат, иродаи қавӣ ва ҷоннисорӣ ҳифз мегардад.
Имрӯз Тоҷикистони соҳибистиқлол дар фазои сулҳу суботи пойдор ба комёбиву дастовардҳои назаррас ноил гардида истодааст. Ин оромиву осоиштагӣ натиҷаи сиёсати хирадмандона ва заҳмати содиқонаи фарзандони фарзонаи миллат аст. Сарбозу афсаре, ки шабонарӯз дар марзу буми кишвар посбонӣ мекунад, дар асл амнияти ҳар як хонадон, ҳар як кӯдак ва ҳар як модари тоҷикро ҳифз менамояд. Агар имрӯз дар шаҳрҳову деҳоти кишвар фазои оромӣ ҳукмфармост, агар мардум бо хотири ҷамъ ба кору таҳсил машғуланд, ин пеш аз ҳама самари хизмати софдилонаи хизматчиёни ҳарбӣ мебошад.
Хизмат дар артиш ҷавонро аз лиҳози ҷисмонӣ обутоб медиҳад, иродаашро қавӣ месозад ва ӯро ба зиндагии мустақилона омода менамояд. Ин мактабест, ки дар он эҳтиром ба тартибу интизом, риояи қонун, иҷрои дақиқи супориш ва масъулиятшиносӣ дар зеҳни ҷавон нақш мебандад. Дар сафи артиш дӯстӣ ва бародарӣ ба маънои том дар ҳар кору рафтори сарбозон ифода мегардад. Ҷавонон новобаста аз минтақа, забон ё вазъи иҷтимоӣ дар як саф истода, бо як ҳадаф — ҳифзи Ватан муттаҳид мегарданд. Ин иттиҳоду ҳамбастагӣ рамзи ягонагии миллӣ ва пояи устувори давлатдорӣ мебошад.
Артиши миллӣ дар даврони соҳибистиқлолӣ роҳи пуршараф ва ҳамзамон пурмасъулиятро тай намудааст. Бо дастгирӣ ва таваҷҷуҳи пайвастаи давлату Ҳукумат махсусан Сарфармондеҳти Олии Қувваҳои Мусаллаҳи ҷумҳурӣ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон заминаи моддиву техникии Артиши миллӣ сол ба сол тақвият ёфта, шароити хизмат беҳтар гардидааст. Нақши Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар таҳким ва рушди Қувваҳои Мусаллаҳ бисёр назаррас аст. Бо ташаббусҳои созандаи эшон Артиши миллӣ ба як неруи муназзам, муҷаҳҳаз ва қобили дифоъ табдил ёфта, имрӯз чун сипари боэътимоди давлату миллат хизмат мекунад.
Ҷавонон бояд амиқан дарк намоянд, ки хизмати ҳарбӣ танҳо пӯшидани либоси низомӣ нест. Дар ин ҷо ҷавон мефаҳмад, ки манфиати Ватан аз манфиати шахсӣ боло бояд бошад, дар лаҳзаҳои душвор устуворӣ ва бо масъулияти баланд ба ҳар супориш муносибат намуданро дарк мекунад. Чунин тарбия дар оянда низ ба ӯ дар тамоми соҳаҳои зиндагӣ хоҳ дар хизмати давлатӣ, хоҳ дар фаъолияти соҳибкорӣ ва хоҳ дар зиндагии оилавӣ кумак хоҳад кард.
Тинҷию оромӣ неъмати бебаҳоест, ки қадри онро бояд миллати тоҷик хуб донад. Мардуми Тоҷикистон таърихи душворро паси сар намуда, имрӯз ба шарофати сулҳу ваҳдат ва фаъолияти назарраси Қувваҳои Мусаллаҳ ва сохторҳои қудратии кишвар дар фазои суботу осоиштагии устувор зиндагӣ доранд. Аз ин рӯ, ҳар ҷавон бояд бо ҳисси масъулият дарк намояд, ки ҳифзи ин неъмат вазифаи муқаддаси ӯст.
Ватандӯстӣ танҳо шиор нест, он эҳсоси муҳаббати самимӣ ба ин сарзамин, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва омодагӣ баҳри мудофиаи давлат аст. Ҷавоне, ки бо ифтихор ба хизмати ҳарбӣ меравад, намунаи олии ибрат баҳри дигар ҳамсафонаш аст. Чунки ӯ омода аст, барои амнияти миллат саҳмгузор бошад. Ин гуна ҷавонон такягоҳи боэътимоди давлат ва мояи умеди фардои дурахшони Тоҷикистонанд.
Имрӯз Ватан ба онҳое, ки нангу номуси миллӣ доранд, ба арзишҳои давлатдорӣ арҷ мегузоранд ва дар роҳи ҳифзи сулҳу субот омодаи хизматанд, арҷу эҳтиром ва эътимоди бузург дорад. Хизмат дар сафи Артиши миллӣ — мояи ифтихор, шараф ва вазифаи ҷавонмардист. Ҳар касе, ки ин вазифаро бо садоқат адо мекунад, дар асл саҳми худро дар таҳкими пояҳои истиқлолият ва пойдории давлат мегузорад. Чунин хизмат на танҳо вазифа, балки шарафи бузург ва сабақи зиндагист, ки номи инсонро бо ифтихор ба ёдгор мегузорад ва ӯро ҳамчун фарзанди содиқи Ватан муаррифӣ менамояд.
Маснавӣ ДАВЛАТЗОДА,
Комиссари ҳарбии ноҳияи Шоҳмансур,
полковник
