Наврӯз ҳамчун ҷашни бузурги миллӣ, ки тӯли ҳазор солаҳо мардуми ориёинажод, аз ҷумла тоҷикон аз он истиқбол менамоянду бо ифтихор аз гузаштагони хеш онро гиромӣ медоранд, имрӯзҳо ҳамчун муждаи сулҳу дӯстӣ ва ҳамдиливу якмаромӣ дар сатҳи ҷаҳон таҷлил карда мешавад. Сухани табрикотии хешро ба муносибати ҷашнгирии ин пайки шодмонӣ ва ҷашнвораи ҷаҳонӣ дар пойгоҳи ҷузъу томи Бригадаи ҳамловари десантии Қӯшунҳои зудамали Артиши миллии мамлакат, масъулини роҳбарикунандаи ин навъи қӯшун бо зикри хос аз таърихи ҷашнгирии Наврӯз ва рамзу аркони он оғоз намуда, дар сатҳи байналмиллалӣ таҷлил намудани ин ҷашнвораи шукӯҳманди тоҷиконро боиси ифтихору шараф аз фарҳангу тамаддуни безаволи ин миллати кӯҳанбунёд арзёбӣ карданд.
Наврӯз аз ҷумлаи он ҷашнҳои миллии мардуми мо аст, ки сол то сол дар сатҳи ҷумҳурӣ ва дар байни низомиёни Артиши миллии мамлакат бо як рӯҳияи баланди идона ва дӯст доштани Ватан таҷлил мегардад. Афсарону сарбозони ҷузъу томи десантӣ бо аҷгузорӣ ба ин ҷашнвораи миллӣ хони наврӯзӣ густурда, онро бо оинҳои хоси Наврӯз ҳамчун рамзи эҳёи табиат ва фарорасии баҳори хуҷаста, ки оғози кишту кор ва файзу баракат дар хони мардум аст, оро додаанд.
Сарбозони соҳибзавқу ҳунарманди қисми ҳарбӣ бошанд бо навозиши асбобҳои мусиқӣ, пешниҳоди сурудҳои ҳаҷвӣ ва саҳанаҳои ҷолибу дилошуби хеш гирди хони наврӯзӣ ва суманак, ки аз рамзҳои хоси ин ҷашн аст, ба ҳозирин хурсандиву болидарӯҳӣ бахшиданд.
Ҳайати шахсии ҷузъи дигар ин қисми ҳарбӣ бошанд ҷашни байналмилалии Наврӯзро бо ташкили чорабинии тантанавӣ, гӯшаи намоишии ҳунарҳои мардумӣ, асбобҳои мусиқӣ, оростани дастархони идона бо оинҳои хоси Наврӯз ва хӯрокҳои миллӣ истқбол гирифта, бо ҳамхизматони хеш дар базмгоҳи Наврӯзӣ хушиву хурсандӣ намуданд.
Кӯдакон ва насли наврас, ки омадани фасли баҳру Наврӯзро аз ҳама бештар интизор мешаванд, он рӯз дар ин базмгоҳи низомиён бо хушҳоливу сарафрозии кӯдаконаи хеш аз фазои тинҷу осудаи Ватани азизамон ва таҷлил аз ҷашни Наврӯзи оламфрӯз, ба афсарону сарбозони десантчии меҳан саҳнаҳои ҷолиби диққат ва басо ҳам диданибобро пешниҳод намуданд.
Мусобиқаҳои қаҳрамониву паҳлавонӣ, гуштини миллӣ, бандкашӣ, гурзбардорӣ ва дигар мусобиқаҳои варзишии монанд ба ин низ аз анъанҳои хоси Наврӯз маҳсуб меёбад, ки сарбозон бо як далериву ҷасурӣ иштирок ва байни ҳам қувваозмоӣ намуданд.
Дар охир, базми васеи фарҳангиро дастаи ҳаваскорони қисми ҳарбӣ бо ҳунари тақлидкории хеш, қироати шеърҳо дар васфи баҳору Наврӯз ва суруду оҳангҳои идонаву ватандӯстона боз ҳам ҷолибу хотирмон гардониданд.
Боқӣ ШАРИФОВ
