Ҳар сол рӯзи омӯзгор бо эҳтирому арҷгузорӣ ба заҳматҳои зиёди муаллимон ҷашн гирифта мешавад. Ин сана на танҳо рӯзи касбии омӯзгорон, балки рӯзи қадршиносии меҳнати пуршарафи онҳо аст, ки барои тарбияи наслҳои нав ва рушду камоли ҷомеа саҳми беандоза доранд.
Дар воқеъ, омӯзгорон бо қалами худ, бо сухан ва бо меҳрубониашон шуълаи донишро дар қалби шогирдон равшан месозанд. Онҳо танҳо дониш намедиҳанд, балки инсонпарварӣ, одобу ахлоқ ва ватандӯстиро низ меомӯзонанд. Ҳақиқатан, муаллимон равшангари роҳи ҳаёт мебошанд.
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ–Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон вобаста ба нақши омӯзгор чунин таъкид намудаанд: «Муаллим шахсест, ки мисли шамъ барои дигарон месӯзад ва ба шогирдон роҳи дурусти зиндагиро нишон медиҳад».Ин суханҳо далели равшани онанд, ки мақоми омӯзгор дар ҷомеа бузург ва боқадр аст. Ҳар як комёбиҳои кишвар, пешрафти илм, фарҳанг ва техника ба заҳмату хизмати омӯзгор вобаста мебошад.
Мавриди зикр аст, имрӯзҳо дар тамоми муассисаҳои таълимии кишвар рӯзи омӯзгор бо шукӯҳ таҷлил мегардад. Шогирдон бо арзи эҳтиром ба муаллимони худ гулдастаҳо тақдим карда, бо шеър, суруд ва суханҳои самимӣ меҳнаташонро қадрдонӣ мекунанд. Зеро муаллимон – сарчашмаи маърифатанд! Онҳо неруи маънавӣ ва зеҳнии ҷомеаро ташаккул медиҳанд ва арзиши асосии ҳар миллатро инсонҳои босавод ва ватандӯст ба камол мерасонанд. Бо дар назардошти хизматҳои омӯзгорон дар пешрафти ҷомеа, аз тарафи давлат ва Ҳукумати кишвар нисбат ба вазъи иҷтимои омӯзгорон ташаббусҳо ва имтиёзҳои иҷтимоӣ амалӣ гардиданд. Балорави музди меҳнат, бунёду таъмири муассисаҳои таълимӣ, таъмини онҳо бо технологияҳои муосир ва китобҳои дарсӣ яке аз самтҳои муҳим ба ҳисоб мераванд. Ҳамзамон, давлат имконият фароҳам овардааст, то омӯзгорон пайваста малакаи касбии худро баланд бардоранд, курсҳои бозомӯзиро гузаранд ва ба талаботи замон ҷавобгӯ бошанд.
Ҳамин тавр, Рӯзи омӯзгор на танҳо рӯзи касбии аҳли маориф, балки рӯзи арҷгузорӣ ба шахсиятҳое мебошад, ки бо меҳру муҳаббат, сабру таҳаммул ва садоқати беандоза роҳи ояндаро барои наслҳои нав мекушоянд. Ҳар яке аз мо бояд омӯзгори худро бо эҳтиром ва сипос ёд кунем, зеро маҳз онҳо дар ташаккули шахсият ва зиндагии ҳар яки мо нақши калидӣ доранд. Зеро дастгирии давлат нисбат ба омӯзгорон на танҳо ифодаи эҳтиром ба меҳнати пуршарафи онҳо, балки заминаи асосӣ барои рушди илму фарҳанг, иқтисод ва ҷомеаи муосир мебошад. Ҳар қадар, ки омӯзгорон аз ҷиҳати иҷтимоӣ ва иқтисодӣ таъмин бошанд, ҳамон андоза сифати таълим боло меравад ва насли ҷавон бо донишҳои муосир ба камол мерасад.
Наҷибулло ШОКИРЗОДА,
декани факултети таҳсилоти фосилавӣ
ва таҳсилоти дуюми олии касбӣ,
номзади илмҳои иқтисодӣ, дотсент
