Артиши миллӣ намоди қудрати давлат, шаҳомати Истиқлол, пойдевори амнияту осоиш ва кафолати фардои дурахшони Тоҷикистони соҳибистиқлол мебошад. Артиши миллӣ барои ҷавонон боргоҳи омӯзиши ҷасорату шуҷоат, далериву чолокӣ ва салоқат ба халқу Ватан аст. Воқеан, хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ инсонро ба тартибу интизом водор намуда, ӯро ба эҳтироми қонун ва ҳифзи манфиатҳои милливу давлатӣ раҳнамун месозад. Ин раванд худ як мактаби бузурги тарбия аст, ки дар он ҳисси худшиносӣ тақвият меёбад.
Вақте аз худшиносӣ сухан мегӯем, бе ёдоварӣ аз қаҳрамонони таърихии халқи тоҷик наметавон гузашт. Қаҳрамононе, ба монанди Муқаннаъ, ки бо ҷасорати худ нишон дод, озодихоҳӣ аз қалби инсон сарчашма мегирад. Ӯ барои ҳифзи арзишҳои миллӣ бархост ва то охир устувор монд. Ин намунаи равшани он аст, ки эҳсоси масъулият нисбат ба сарзамин инсонро ба корнамоиҳои бузург мебарад. Чунин саҳифаҳои таърихӣ барои ҷавонони имрӯз сабақи ибратанд: Ватан амонатест, ки бояд бо виҷдони пок ҳифз гардад.
Артиши миллӣ ин анъанаро дар замони муосир идома медиҳад. Ҷавонон дар сафи он меомӯзанд, ки сулҳ ва оромӣ худ ба худ ба даст намеояд. Барои нигоҳ доштани амният ҳушёрӣ, омодагӣ ва масъулияти доимӣ зарур аст. Ҳар сарбоз бо Савганди ҳарбӣ ба худ ваъда медиҳад, ки тамомияти арзии кишвар ва оромии мардумро ҳимоя мекунад. Ин қасам на танҳо сухан, балки аҳди виҷдон аст.
Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳама суханрониҳои худ таъкид менамоянд, ки «ҳимояи Ватан вазифаи муқаддаси ҳар шаҳрванди бонангу номус мебошад». Ин сухан маънии амиқ дорад. Вақте роҳбари давлат аз муқаддас будани ин вазифа ёд мекунад, ҳар ҷавон дарк менамояд, ки хизмати ҳарбӣ танҳо як марҳилаи гузаро нест, балки нишонаи камолоти шахсӣ ва эҳтиром ба миллат аст.
Имрӯз Артиши миллӣ ба як мактаби воқеии худшиносӣ табдил ёфтааст. Дар он ҷавонон аз минтақаҳои гуногуни Ватани азизамон паҳлуи ҳам ҷамъ омада, дӯстиву бародарии худро боз ҳам мустаҳкамтар мекунанд. Сарбозони мо ба хубӣ дарк намудаанд, ки ҳамаи онҳо фарзандони як сарзамин ва ворисони аҷдодони бонангу ори ҳамин миллати тамаддунофаранд.. Ин ҳамбастагӣ худ намунаи беҳтарини ваҳдат аст. Ваҳдате, ки бо заҳмат ҳифз мешавад ва бо эҳтироми якдигар устувор мемонад.
Дар арафаи ҷашн мо бояд ба ин нукта биандешем: тарбияи ватандӯстӣ танҳо вазифаи Артиш нест. Мактаб, донишгоҳ, оила ва ҷомеа ҳама дар ин роҳ масъуланд. Аммо Артиши миллӣ он мактаберо мемонад, ки суханро ба амал табдил медиҳад. Дар ин ҷо ҷавон на танҳо шунидани дарси ватандӯстӣ, балки иҷрои онро меомӯзад.
Ҳамин тавр, Артиши миллӣ имрӯз рамзи худшиносӣ ва сипари боэътимоди давлат мебошад. Он анъанаҳои қаҳрамонони гузаштаи халқи шарафманди моро дар шароити ҷаҳони имрӯза идома дода, ба насли ҷавон дарси мардонагӣ, масъулият ва муҳаббат ба Ватанро меомӯзад. Бо чунин пояи маънавӣ ва иродаи қавӣ метавонем боварӣ намоем, ки амнияту суботи кишвар устувор боқӣ мемонад ва ҳисси ватандӯстӣ дар қалби ҷавонон боз ҳам нерумандтар мегардад.
Бобоҷон САФАРЗОДА,
муовини сардори Раёсат
оид ба корҳои сиёсӣ-тарбиявӣ,
полковник
