Дар ҷаҳони муосир, ки равандҳои геополитикӣ босуръат тағйир меёбанд ва амният ба яке аз арзишҳои асосии давлатдорӣ табдил ёфтааст, мавқеи Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон боз ҳам устувортар мегардад. Артиши миллӣ имрӯз на танҳо як сохтори низомӣ, балки рукни муҳими давлатдорӣ, омили таҳкими ваҳдати миллӣ ва заминаи тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи ватандӯстӣ мебошад.
Артиш оинаи қудрат ва иродаи давлат аст. Агар давлат тавоно бошад, пас нерӯи дифоии он низ муназзаму устувор аст. Қувваҳои Мусаллаҳи Тоҷикистон дар солҳои истиқлолият бо талошу ташаббусҳои пайгиронаи роҳбарияти олии кишвар ба як сохтори мукаммалу қобили эътимод табдил ёфтаанд, ки имрӯз бо ифтихор аз манфиатҳои миллӣ ҳимоя мекунанд.
Дар таҳкими Артиши миллӣ саҳми Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ниҳоят бузург мебошад. Маҳз бо сиёсати хирадмандона ва таваҷҷуҳи доимии Сарфармондеҳи Олии Қувваҳои Мусаллаҳ, генерали артиш муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон заминаҳои моддиву техникии артиш таҳким ёфта, шароити иҷтимоии хизматчиёни ҳарбӣ беҳтар гардидааст.
Бо ибтикори Пешвои миллат сохтмони даҳҳо қисму воҳидҳои нави ҳарбӣ, марказҳои таълимӣ, шаҳракҳои замонавии низомӣ ва майдонҳои тамринӣ амалӣ шудааст. Таъмини сарбозону афсарон бо техника ва таҷҳизоти муосир, баланд бардоштани сатҳи омодабошии касбӣ ва ҷорӣ намудани усулҳои нави таълим аз ҷумлаи тадбирҳое мебошанд, ки ба тақвияти иқтидори мудофиавии кишвар мусоидат мекунанд.
Муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон борҳо таъкид намудаанд:
«Хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ барои ҳар як ҷавони ватандӯст мактаби ҷасорат, мардонагӣ ва садоқат ба халқу Ватан мебошад.»
Ин суханон нишон медиҳанд, ки Артиш танҳо сохтори ҳарбӣ нест, балки муассисаи муҳими тарбияи шаҳрвандии ҷавонон аст.
Ҷавоне, ки ба хизмати ҳарбӣ меравад, танҳо сарбоз намешавад — ӯ шахсияти нав меёбад. Дар муҳити низомӣ эҳсоси масъулият, эҳтиром ба қонун, риояи интизом ва рӯҳи ҳамдигарфаҳмӣ ташаккул меёбад. Артиш мактабест, ки ҷавонро ба зиндагии мустақилона омода месозад ва дар қалби ӯ ҳисси ифтихор аз миллату давлатро тақвият мебахшад.
Имрӯз масъалаи тарбияи ватандӯстӣ яке аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ ба шумор меравад. Зеро ояндаи кишвар аз шуури миллӣ ва масъулиятшиносии ҷавонон вобаста аст. Артиши миллӣ дар ин раванд нақши муассир дорад: он ҷавононро ба дӯст доштани Парчами давлатӣ, эҳтироми арзишҳои миллӣ ва ҳифзи манфиатҳои давлатӣ ҳидоят мекунад.
Пешвои миллат дар яке аз суханрониҳои худ таъкид кардаанд:
«Мо бояд ҷавононро дар рӯҳияи худшиносии миллӣ, эҳтиром ба муқаддасоти давлатӣ ва омодагӣ ба ҳифзи Ватан тарбия намоем.»
Ин ҳидоят барои тамоми сохторҳои давлатӣ, бахусус Қувваҳои Мусаллаҳ, дастури амал мебошад.
Суботи ҷомеа бе амният пойдор буда наметавонад. Қувваҳои Мусаллаҳи Тоҷикистон дар ҳамоҳангӣ бо дигар мақомоти ҳифзи ҳуқуқ барои таъмини оромӣ ва ҳифзи марзу буми кишвар масъулияти бузург бар дӯш доранд. Сарбозону афсарон бо садоқат ва масъулияти баланд вазифаҳои худро иҷро намуда, амнияти кишварро таъмин мекунанд.
Дар баробари ин, хизматчиёни ҳарбӣ дар ҳолатҳои фавқулода, офатҳои табиӣ ва дигар вазъиятҳои душвор низ ба мардум дасти ёрӣ дароз менамоянд. Ин рафтор нишон медиҳад, ки Артиш танҳо нерӯи низомӣ нест, балки ҷузъи ҷудонашавандаи ҷомеа мебошад.
Хизмат ба Ватан барои ҷавон на танҳо иҷрои уҳдадорӣ, балки мояи ифтихор аст. Ҷавоне, ки дар сафи Артиши миллӣ хизмат кардааст, бо сарбаландӣ метавонад худро муҳофизи Ватан номад. Ин эҳсос тамоми умр ҳамроҳи ӯ мемонад.
Дар шароити ҷаҳони пуртазоди имрӯз, ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бояд дарк намояд, ки сулҳу оромӣ неъмати бузург аст ва ҳифзи он вазифаи умумимиллӣ мебошад. Артиши миллӣ дар ин самт нақши калидӣ дорад. Он ҳамчун сипари боэътимоди давлат, кафили амнияти миллӣ ва такягоҳи устувори истиқлол амал мекунад.
Артиши миллии Тоҷикистон имрӯз ба мактаби воқеии ҷавонмардӣ, ватандӯстӣ ва садоқат табдил ёфтааст. Он на танҳо марзу буми кишварро муҳофизат мекунад, балки дар қалби ҷавонон ҳисси ифтихори миллӣ ва масъулияти шаҳрвандиро парвариш медиҳад.
Бо сиёсати дурандешона ва ғамхориҳои пайвастаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Қувваҳои Мусаллаҳ рӯз ба рӯз такмил ёфта, ба яке аз пояҳои асосии давлатдорӣ мубаддал гардидааст.
Ҳифзи Ватан шараф аст. Садоқат ба давлат рисолат аст. Ва Артиши миллӣ мактаби бузургест, ки ин арзишҳоро дар вуҷуди ҳар ҷавони тоҷик ҷой медиҳад.
ЁРЗОДА МАНУЧЕҲР,
комиссари ҳарбии ноҳияи Фирдавсӣ,
полковник
